Blog Freda Fred o uczuciach i życiu

Tuż przed domem biegła ulica, pod drugiej stronie rozciągały się proste rządki identycznych domów. Na ulicy stał niebieski renault, bez kierowcy i pasażera. Przemek włączył radio, lecz nie usłyszał nic, prócz głuchej, płaskiej ciszy. Po bezowocnych poszukiwaniach jakiejś żyjącej stacji, wziął kubek i poszedł do salonu, gdzie rozsiadł się wygodnie, podsuwając przed fotel okrągłą pufę i kładąc na niej wyprostowane nogi opadł na fotel. Pilotem włączył telewizor, ale zamiast kolorowych, głośnych reklam, telezakupów, prezenterek i prezenterów, teleturniejów i tanich, podrzędnych telenoweli – zamiast tego, zobaczył śnieg. Walka mrówek. Przeskoczył kilka kanałów z tym samym rezultatem, czując zniesmaczenie. Zgasił telewizor, oparł się wygodnie i spokojnie, bez pośpiechu, popijał gęstą kawę.
Ostatnie spokojne chwile w jego życiu.
Dziesięć minut później wyszedł z domu boso, chcąc się odświeżyć. Renault w dalszym ciągu stał i w dodatku na włączonym silniku. Rozglądnął się po okolicy, widział sąsiednie domy, zaparkowane przy nich samochody. Ponad sto metrów na prawo małżeństwo prowadziło mały, osiedlowy spożywczak, którego drzwi były otwarte na oścież, a przy nich, pod markizą, stało puste plażowe krzesełko, na którym mężatka wyczekiwała klientów.
Wszystko było w porządku, jak najbardziej w porządku może tylko być. Przemek ponownie naprężył mięśnie rozciągając ręce, jęęęknął przeciągle i poczuł w okolicach potylicy ledwie wyczuwalne ukłucie. Zastanowił się nad nim przez malutką chwilę, wyciągnął prosty, oczywisty wniosek i udał się z powrotem do domu wziąć poranny, orzeźwiający prysznic. Ukłucie miało formę pytania – gdzie są ludzie?
Pół godziny później, świeży, ubrany i gotowy do rozpoczęcia kolejnego dnia, próbował zadzwonić do matki, by dowiedzieć się, gdzie ojciec i rodzeństwo. No i pies, to było szczególnie ciekawe, bo wiek psa przekroczył piętnaście lat i jedyne, czego obecnie potrzebował, to tlenu i wolny jeden metr kwadratowy do spania. Postanowił skoczyć do sklepiku po jogurt. Szedł mozolnie, kulejąc, a po dojściu okazało się, że w sklepie nikogo nie ma. Zerknął grzecznie na zaplecze, gdzie również nikogo nie zastał. Zastanowił się przez chwilkę, wyjął z lodówki dużą wiśniową Jogobellę, położył 5zł przy kasie, wyszedł, rozglądnął się, czy aby na pewno nikogo w pobliżu nie ma i wrócił. W połowie drogi ból powiększył swoją moc doprowadzając Przemka do cichych, delikatnych stęknięć. Usiadł przed domem na ogrodowym, plastikowym, niewygodnym krześle, by przyjrzeć się stopie. Wyglądała, jakby ktoś zamiast kostki wcisnął tam dorodnego arbuza. Otworzył i wypił jogurt. Wyciągnął z kieszeni komórkę, która w dalszym ciągu upierała się, że nie może zadzwonić.
Budząc się spostrzegł, że ból leciutko ustąpił, ale w dalszym ciągu nie dawał o sobie zapomnieć. Rodziny w dalszym ciągu nie było, sygnału w telefonie również, radio i telewizor także milczały. Zaczął się zastanawiać. Wyszedł na balkon, poczuł na sobie piekielnie gorące promienie słońca. Nikogo w zasięgu wzroku nie widział. Cisza, tak gorąca i przenikająca ciało podziałała na Przemka. Postanowił wskoczyć na rower i przejechać się po osiedlu. Tak też zrobił, pedałowanie sprawiało mniej bólu niż chód, więc rundka wkoło osiedla powiększyła się do rozmiarów sporej trasy biegnącej trzema największymi ulicami jego miasteczka. Przemek wrócił do domu wystraszony, zdezorientowany, czuł się zagubiony i niezręcznie wobec właśnie odkrytego przez niego faktu. Miasto było puste.Jadąc spokojnie, powoli, mijał puste chodniki i ulice na peryferiach. Co ciekawe, na ulicach stały opuszczone samochody, niektóre z silnikami na chodzie. Wjeżdżając skrzyżowaniem na pierwszą główną ulicę doznał szoku. Stało pełno opuszczonych samochodów, silniki gdzieniegdzie pracowały, chodniki uderzały w oczy swoją pustką. Zatrzymał się na chwilę z wrażenia i dokładnie rozglądnął. Nie było słychać kompletnie nic. Nic. Kompletne akustyczne katharsis.

Z czym kojarzy nam się kolor zielony? Jak go sobie wyobrażamy? Jaki ma na nas wpływ i jak wpływa na nasze życie, samopoczucie i zdrowie?
Zieleń kojarzy na M Sie z naturą, z otoczeniem przyrody w naszym życiu świecie, którym żyjemy. Zielone sa trawy wiosna, liści na drzewach i kwiatach, możemy delektować się tym wszystkich w promieniach słońca lub podczas delikatnego deszczyku. Zieleń uspokaja nas, sprawia, ze przestajemy się stresować, ze nie przejmujemy się już tak bardzo problemem, koi nerwy i niepokój. Zieleń użyta w pokoju, podczas malowania wpływa głównie na duszę artystów i humanistów. Przynosi natchnienie, wenę oraz siłę do podejmowani nowych wyznań.
Zieleń powinna być użyta w pomieszczeniach, k, których jest nasze łóżko, tam, gdzie idziemy spać i spędzamy noc. Pozwoli nam ona się wyspać i pokonać bezsenność. Mowa u oczywiście o zgaszonej zieleni. Intensywna zieleń dział zaś pobudzająco, intensywnie, poprawia humor i samopoczucie. Jeżeli zależy nam na uspokojeniu się i spokojnym życiu, pomalujmy pomieszczenia Nan zielono.
Z czym kojarzy nam się kolor czerwony? Czy możemy jednocześnie określić i przyznać się jak na nas wpływa? Czy ten wpływ jest dobry czy raczej negatywny?
Decydując się na pomalowanie wnętrz an ten kolor musimy być pewni czy odzwierciedla on nasze usposobienie charakter i styl życia. Jest to niezwykle ważne. Kolor czerwony pasuje idealnie do osób, które są niezwykle żywiołowe, kierują się emocjami, sa często wybuchowe, ale także proste i ufne. Osoby z ognistym temperamentem i korzystające z życia jak tylko umieją powinny zaryzykować i przemalować swój okuj na czerwono.
Kolor czerwony pobudza nas i daj nam życiową sile i energię. Pozwala cieszy c sie energią i wigorem, rozpala nasze zmysły i uczucia. Wielu osobom kojarzy się ten kolor ze wszytkom, co związane z erotyką, dlatego większość małżeństw, zwłaszcza tych młodych decyduje sie pomalować tak swoją sypialnię, co ma pozwolić na bogate Zycie erotyczne i seksualne.
Kolor czerwony jest niezwykle odważnym kolorem i niewielu decyduje sie tak pomalować swoje pokój.

Mama ogranicza mi moją swobodę ! Agnieszka ma lat szesnaście. W domu nie czuje się najlepiej. Czuje się jakby była w więzieniu, zamknięta w swoim pokoju jak w kratach pod kluczem. Mama nie pozwala jej na żadne wychodzenie z domu, poza szkołą i Kościołem. Podczas zamknięcia w swoim pokoju, chce jej się płakać. Poprzez to straciła także kontakt ze swoją mamą. Czuje się w domu okropnie, a niekiedy rozważa o ucieczce z domy. Jednak zdaje sobie sprawę, że to nie rozwiąże problemu. Co można zrobić w takiej sytuacji ? Jak poprawić kontakt z mamą ?Otóż, podobne problemu, takie jak Agnieszki pojawiają się często w domach . Nastolatki czują się niezrozumiane przez swoich rodziców. Nie chodzi tylko o to by rodzice młodych ludzi zrozumieli, swoje dzieci, ale o to , żeby młodzi ludzie rozumieli także rodziców. Bo w przyszłości , być może dalekiej, nie wiemy jak nasze dzieci będą nas traktować. Może świat stanie się bardziej luźny, bez zobowiązań, zakazów , czy nakazów. Jednak mama Agnieszki za bardzo ogranicza jej prywatność i swobodę. W takiej sytuacji mama Agnieszki również nie czuje się swobodnie, tak jak i ona. Być może martwi się o nią i troszczy , aby się jej nic nie stało. Być może ta dziewczyna za bardzo zwierzała się mamie ze swoich spraw, tym co robi poza domem, z kim się spotyka. Rodzice są bardzo na to wrażliwi. Wiedzą , że jeśli znajoma naszego dziecka , ma zły na nią kontakt, być może bierze narkotyki, to nie będą chcieli , aby ich córka, czy syn spotykała się właśnie z tą osoba. Obawa o bezpieczeństwo swojego dziecka to nic strasznego. Gorzej jak się to przerodzi w coś typu zamykanie w domu, nie pozwolenia na spotkanie ze znajomymi. Nikt nie może tez nas ograniczać. Przez takie zachowanie rodziców dziecko może p[opaść w obłędu, nie będzie się czuło pewnie w towarzystwie, ale będzie się bało i nie będzie umiało złapać kontaktu z innymi osobami. Być może w tej sytuacji by pomogła rozmowa spokojna z mamą . Bo dobry kontakt młodej dziewczyny z mamą jest bezcenny.

Współżycie sek-sualne z osobą, która jest zarażona wirusem HIV, stwarza zawsze jakieś niebezpieczeństwo. Często osoby, które są objęte tą chorobą rezygnują z życia sek-sualnego. Ale są i tacy, którzy doskonale wiedza o swojej chorobie, a w sposób celowy , podświadomy i z premedytacją zarażają inne osoby. Nie wiem co oni chcą przez to zyskać. Być może są skrzywdzeni przez los, i chcą aby inni także zapadli na tą chorobę, tak jak oni sami. Należy unikać współżycia, kiedy pojawia się krew. Podczas współżycia nigdy nie mamy pewności, że nie jesteśmy zakażeni. Coraz częściej na świecie pojawiają się choroby HIV, które najczęściej są właśnie przenoszone drogą płciową. W takich przypadkach, kiedy jedna z partnerów jest zdrowa należy zawsze zakładać prezerwatywę, by nie doszło do kontaktu nasienia ze śluzówką pochwy. Także należy uniknąć dni współżycia , kiedy to możemy odczuwać cos niepokojącego, jakieś objawy zakażenia, czy uszkodzenia skóry okolic intymnych. A co jeśli kobieta , która jest nosicielką wirusa HIV zajdzie w ciążę ?

Czy jest to równoznaczne z w tym , że dziecko tez będzie miało tego wirusa ? Otóż takie ryzyko urodzenia dziecka , które może nosić wirus HIV ogranicza się do czterdziestu procent. Jest to duży procent. Jednak nie oznacza to , że dzieci zawsze będą rodziły się chore. Jest wiele potomstwa , które urodziły się zdrowe, choć matka nosicielką wirusa HIV. Jeśli wiemy , że mamy chorobę, oraz że spodziewamy się dziecka, już w pierwszych miesiącach powinniśmy zgłosić się do lekarza i rozpocząć terapię. Wtedy ryzyko przeniesienia wirusa HIV na dziecko zmniejsza się nawet do dwudziestu procent. Pomysł na to, aby partnerzy zrobili sobie test na obecność wirusa jest doskonały . Powinni brać z niego przykład wiele par. Zwłaszcza , że jeśli przed związkiem , w którym teraz są , mieli kontakt z innymi partnerami . Jest to dobry sposób na określenie metod antykoncepcji. Taki sposób zapewnić może parę o ich zdrowiu , które powinno być przecież najważniejsze. W niektórych krajach , poddanie się obecności wirusa HIV jest obowiązkowe.